Δίπλα της δεσπόζει το 1ο Δημοτικό Σχολείο Σπάτων και λίγα μέτρα πιο πέρα ο Πολυχώρος Πολιτισμού, ένα πραγματικό στολίδι για την πόλη. Και όμως, η παιδική χαρά της οδού Βύρωνος στα Σπάτα παραμένει βυθισμένη στο απόλυτο σκοτάδι, σαν να βρίσκεται σε άλλη διάσταση.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό: τόσο φως γνώσης από το σχολείο, τόσο φως πολιτισμού από τον Πολυχώρο, αλλά ούτε μια… αχτίδα δεν περισσεύει για τα παιδιά που θέλουν να παίξουν. Προφανώς, το φως είναι αυστηρά επιλεκτικό. Περνάει απ’ έξω, κοντοστέκεται, ρίχνει μια ματιά και συνεχίζει τον δρόμο του.
Το απόγευμα η παιδική χαρά μετατρέπεται σε χώρο εξερεύνησης για γενναίους. Με την πόρτα της ορθάνοιχτη, κούνιες σε «λειτουργία έκπληξη», τσουλήθρες με αγωνία και γονείς σε ρόλο φακού κινητού τηλεφώνου, προσπαθώντας να διακρίνουν αν το παιδί τους παίζει… ή εξαφανίστηκε στο σκοτάδι.
Σε μια πόλη που επενδύει στον πολιτισμό και την παιδεία, η εικόνα μιας παιδικής χαράς που θυμίζει σκηνικό ταινίας μυστηρίου μάλλον δεν ταιριάζει. Εκτός αν στόχος είναι να μάθουν τα παιδιά από μικρά την τέχνη της νυχτερινής επιβίωσης.
Γιατί άλλο είναι «παίζω έξω» και άλλο «παίζω στα τυφλά».
0 Σχόλια