Της Έφης Κουλοχέρη
Η αύξηση του χρόνου λειτουργίας δύο φωτεινών σηματοδοτών κατά 5 και 10 δευτερόλεπτα είναι μια χρήσιμη παρέμβαση. Μπορεί να βοηθήσει λίγο την κυκλοφορία, ιδιαίτερα τους μήνες που η Αρτέμιδα δέχεται πολύ μεγαλύτερο αριθμό οχημάτων. Καλώς γίνεται.
Σχετικά άρθρα
Αλλάζουν από 25 Αυγούστου οι χρόνοι στα φανάρια σε Γέγο και διασταύρωση Αρτέμιδας
Αλλά μέχρι εκεί. Δεν πρόκειται για έργο πνοής, δεν πρόκειται για συνολική λύση του κυκλοφοριακού και ασφαλώς δεν είναι κάτι που πρόκειται να αλλάξει ριζικά την καθημερινότητα κατοίκων και επισκεπτών.
Κι όμως, γύρω από αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα δημιουργήθηκε ένας εντυπωσιακά μεγάλος επικοινωνιακός θόρυβος.
Πέντε και δέκα δευτερόλεπτα – αλλά με πολύ μεγάλη προβολή
Η είδηση δημοσιεύθηκε στα τοπικά μέσα —και πολύ σωστά— με βασική δημόσια πηγή την ανακοίνωση του Δημήτρη Αποστολόπουλου, συμβούλου Ασφάλειας του Δήμου Σπάτων–Αρτέμιδος. Όταν ένας άνθρωπος με θεσμική ιδιότητα ανακοινώνει ότι αλλάζει η λειτουργία δύο φωτεινών σηματοδοτών, η πληροφορία είναι δημοσιεύσιμη.
Αυτό όμως είναι διαφορετικό από τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάστηκε.
Η αρχική ανάρτηση δεν περιορίστηκε στο απλό και χρήσιμο για τον πολίτη. Στο τι αλλάζει, σε ποιο σημείο και από πότε. Η αφήγησή της χτίστηκε σε μεγάλο βαθμό γύρω από προσωπικές ενέργειες, με διατυπώσεις όπως "προχώρησα σε θεσμική παρέμβαση", "συναντήθηκα", "έθεσα το ζήτημα" και "συνεργάστηκα".
Πιο χρήσιμο θα ήταν να γνωρίζαμε το τεχνικό σκεπτικό
Εκείνο που θα είχε ίσως μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τον πολίτη είναι το τεχνικό σκεπτικό της αλλαγής. Γιατί επιλέχθηκαν συγκεκριμένα τα 5 και τα 10 επιπλέον δευτερόλεπτα; Πόσα περισσότερα οχήματα εκτιμάται ότι θα μπορούν να περνούν σε κάθε κύκλο του σηματοδότη; Τι σημαίνει αυτή η αύξηση για τις υπόλοιπες κατευθύνσεις που θα περιμένουν λίγο περισσότερο; Έγιναν μετρήσεις κυκλοφοριακού φόρτου και, αν ναι, τι έδειξαν; Αυτές είναι πληροφορίες που θα βοηθούσαν τον πολίτη να καταλάβει γιατί έγινε η συγκεκριμένη ρύθμιση και τι πραγματική βελτίωση αναμένεται να φέρει.
Λίγα περισσότερα λόγια για αυτά θα ήταν, κατά τη γνώμη μας, πολύ πιο χρήσιμα από μια αναλυτική περιγραφή του ποιος πήγε, ποιον συνάντησε και ποιος προώθησε το αίτημα. Γιατί κάπου εκεί μια απλή ανακοίνωση άρχισε να αποκτά τα χαρακτηριστικά προσωπικού απολογισμού έργου.
Όταν η ανακοίνωση γίνεται προσωπικός απολογισμός
Και εδώ υπάρχει ένα εύλογο ερώτημα. Ένας σύμβουλος του Δήμου, ιδιαίτερα όταν το αντικείμενό του σχετίζεται με την ασφάλεια, δεν είναι λογικό ακριβώς αυτό να κάνει; Να δέχεται προβλήματα, να τα μεταφέρει στις αρμόδιες υπηρεσίες, να επικοινωνεί με την Τροχαία και να προσπαθεί να βρεθεί λύση;
Είναι ασφαλώς θετικό όταν το κάνει. Αλλά η διεκπεραίωση ενός ζητήματος που βρίσκεται μέσα στη λογική του θεσμικού του ρόλου χρειάζεται να παρουσιάζεται σαν προσωπικό κατόρθωμα;
Φανταστείτε το ίδιο να έκανε ο δήμαρχος. Αν κάθε φορά που επισκεπτόταν ένα υπουργείο, συναντούσε έναν περιφερειάρχη, προωθούσε ένα αίτημα ή υπέγραφε μια σύμβαση, η ενημέρωση επικεντρωνόταν σε όλη τη διαδρομή του «πήγα – μίλησα – ζήτησα – συναντήθηκα», στο τέλος θα χάναμε το μοναδικό πράγμα που πραγματικά ενδιαφέρει τον πολίτη. Το τι έγινε τελικά.
Μέχρι εδώ, λοιπόν, έχουμε μια μικρή κυκλοφοριακή ρύθμιση, την οποία θεωρούμε δεδομένη βάσει της ανακοίνωσης ενός θεσμικού προσώπου, χωρίς να έχουμε μπροστά μας το υπηρεσιακό υλικό που τη συνοδεύει. Η υπόθεση όμως δεν σταμάτησε εκεί.
Ακολούθησε ένας μακρύς δημόσιος διάλογος για το ποιος είχε ζητήσει πρώτος τι, ποιος προώθησε το αίτημα, ποιος δικαιούται να πιστωθεί το αποτέλεσμα και ποια υπηρεσιακή διαδρομή ήταν η σωστή. Κάπως έτσι, πέντε και δέκα δευτερόλεπτα έγιναν υπόθεση πολλών εκατοντάδων λέξεων.
Η εικόνα των αντιδράσεων
Στα σχόλια που είναι ορατά κάτω από την προσωπική ανάρτηση του κ. Αποστολόπουλου υπάρχουν πολλά "μπράβο" και "συγχαρητήρια". Σε αναδημοσιεύσεις της ίδιας είδησης σε άλλες τοπικές ομάδες καταγράφηκαν, αντίθετα, και αρκετές επικριτικές ή ειρωνικές αντιδράσεις, με πολίτες να θεωρούν υπερβολική την επικοινωνιακή διάσταση που δόθηκε στη συγκεκριμένη αλλαγή.
Κάτω από την προσωπική ανάρτηση του κ. Αποστολόπουλου κυριαρχούν τα «μπράβο» και τα συγχαρητήρια. Όταν όμως η ίδια είδηση αναδημοσιεύεται σε άλλες τοπικές ομάδες, εμφανίζεται και μια εντελώς διαφορετική ανάγνωση: «σιγά το κατόρθωμα», «γίνεται το αυτονόητο», «η τρίχα γίνεται τριχιά».
Και ίσως αυτό ακριβώς είναι το επικοινωνιακό ζήτημα.
Δεν είναι αν τα επιπλέον δευτερόλεπτα είναι καλά ή κακά. Καλώς προστίθενται εφόσον βοηθούν. Δεν είναι καν αν κάποιος συνέβαλε περισσότερο ή λιγότερο για να γίνει η αλλαγή. Το ζήτημα είναι η αναλογία ανάμεσα στο αποτέλεσμα και στον τρόπο με τον οποίο αυτό παρουσιάζεται.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, η καλή διοίκηση δεν μετριέται από το πόσες λέξεις χρειάζονται για να περιγράψουν μια παρέμβαση. Μετριέται από το αποτέλεσμά της.
Και αν για πέντε και δέκα δευτερόλεπτα χρειάστηκε τόσος επικοινωνιακός θόρυβος, μένει να δούμε τι θα συμβεί όταν υπάρξει πράγματι ένα μεγάλο έργο.
Σχετικά άρθρα
Δεν επιτρέπεται η αναδημοσίευση του παρόντος κειμένου και των φωτογραφιών.
0 Σχόλια