Δύο φωτογραφίες, το ίδιο σημείο, πενήντα δύο χρόνια απόσταση.
Η πρώτη τραβήχτηκε το 1974, στην παραλία Συλιβάνι της Αρτέμιδας. Μια οικογένεια, παιδιά με τα καπέλα τους, μια ομπρέλα στην άμμο και εκείνη η απλότητα των καλοκαιριών μιας άλλης εποχής. Δεν χρειαζόταν τίποτε περισσότερο. Μαγιό, πετσέτα, λίγη σκιά και μια ολόκληρη ημέρα μπροστά στη θάλασσα.
Κοιτάζοντας τη φωτογραφία σήμερα, όμως, δεν είναι μόνο οι άνθρωποι και τα παιδικά χρόνια που προκαλούν νοσταλγία. Είναι και η ίδια η παραλία.
Το Συλιβάνι του 1974 είχε άμμο. Αρκετή ώστε να απλωθούν πετσέτες, να στηθεί η ομπρέλα, να καθίσουν μικροί και μεγάλοι μπροστά από τον πέτρινο περίβολο του κτιρίου που διακρίνεται πίσω τους.
Και ύστερα έρχεται η δεύτερη φωτογραφία, από το 2026.
Από τον παλιό πέτρινο περίβολο που δεσπόζει στη φωτογραφία του 1974, σήμερα διακρίνεται μόνο ένα μικρό τμήμα του, ψηλά αριστερά. Μπροστά έχει κατασκευαστεί εδώ και χρόνια ένα τσιμεντένιο τοιχίο, προκειμένου να συγκρατηθεί και να προστατευθεί το σημείο. Πάνω του σήμερα υπάρχουν τα μεγάλα γκράφιτι που βλέπουμε στη νεότερη εικόνα.
Κάτω, όμως, είναι η μεγαλύτερη αλλαγή.
Εκεί όπου κάποτε κάθονταν οικογένειες πάνω στην άμμο, σήμερα τα νερά φτάνουν σχεδόν μέχρι τον τοίχο. Η λωρίδα της παραλίας έχει περιοριστεί τόσο πολύ, ώστε σε αυτό το σημείο δύσκολα μπορεί πλέον κάποιος να καθίσει όπως παλιά.
Η θάλασσα έχει τον δικό της χρόνο. Δεν βιάζεται. Ένα κύμα σήμερα, άλλο ένα αύριο. Χειμώνες, νοτιάδες, κακοκαιρίες, χρόνια ολόκληρα. Κι εκεί όπου εμείς μετράμε δεκαετίες, εκείνη μετακινεί λίγο λίγο την ακτογραμμή.
Και κάπως έτσι μια οικογενειακή φωτογραφία του 1974 γίνεται, χωρίς κανείς τότε να το γνωρίζει, ένα μικρό ιστορικό ντοκουμέντο της παραλίας της Αρτέμιδας.
Για όσους θυμούνται το Συλιβάνι εκείνων των χρόνων, η πρώτη εικόνα δεν δείχνει απλώς μια παραλία. Δείχνει καλοκαίρια που πέρασαν, ανθρώπους που μεγάλωσαν, παιδιά που σήμερα κοιτούν τον ίδιο τόπο με άλλα μάτια.
Το σκηνικό παραμένει αναγνωρίσιμο. Οι πέτρες είναι ακόμη εκεί. Το κτίριο επίσης. Η θάλασσα φυσικά πάντα εκεί.
Η παραλία, όμως, δεν είναι πια η ίδια.
Και ίσως αυτό είναι που κάνει τις δύο φωτογραφίες τόσο δυνατές όταν τις βάζεις δίπλα δίπλα. Δεν δείχνουν μόνο το «τότε» και το «τώρα».
Δείχνουν πόσο μπορεί να αλλάξει ένας τόπος μέσα σε μια ανθρώπινη ζωή.
Και μας θυμίζουν κάτι ακόμη: η θάλασσα μπορεί να κρατά τις αναμνήσεις μας, αλλά δεν κρατά τίποτε στη θέση του για πάντα.
Σχετικά άρθρα
Εικόνα εγκατάλειψης στην παραλία Συλιβάνι Αρτέμιδας
Δεν επιτρέπεται η αναδημοσίευση του παρόντος κειμένου και των φωτογραφιών.
0 Σχόλια