Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν την Πέμπτη 13 Αυγούστου το απόγευμα, μόλις δύο ημέρες πριν από τον Δεκαπενταύγουστο.
Στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στη 10η στάση της Αρτέμιδας, σήμερα Παρασκευή 14 και το Σάββατο 15 Αυγούστου η περιοχή αναμένεται να γεμίσει κόσμο. Λειτουργίες, εμποροπανήγυρη, οικογένειες, ηλικιωμένους και παιδιά που θα κινηθούν γύρω από τον ναό και κατά μήκος της παραλιακής διαδρομής.
Μόνο που λίγα μέτρα πιο πέρα η εικόνα είναι αυτή που δείχνουν οι φωτογραφίες.
Και μετά; Μετά... τίποτα.
Λίγο πιο πέρα βρίσκεται ένα παγκάκι, ακριβώς δίπλα στο παραλιακό μέτωπο, και από εκεί και πέρα δεν υπάρχει συνεχής περίφραξη που να εμποδίζει πραγματικά την πρόσβαση προς την άκρη.
Το ερώτημα ακούγεται υπερβολικό μέχρι να δει κανείς τις φωτογραφίες.
Και δύο προσβάσιμες προβληματικές σκάλες που οδηγούν ακριβώς στο προβληματικό σημείο
Σαν να μην έφτανε η κατάσταση στην επάνω πλευρά, η πρόσβαση προς το προβληματικό κομμάτι της παραλίας παραμένει ελεύθερη και από δύο διαφορετικές σκάλες. Η μία είναι μεταλλική, εμφανώς σκουριασμένη και χωρίς να εμπνέει καμία αίσθηση σταθερότητας. Η δεύτερη είναι τσιμεντένια και, όπως φαίνεται και στη φωτογραφία, το έδαφος ακριβώς από κάτω έχει υποχωρήσει τόσο ώστε να έχει δημιουργηθεί ένα μεγάλο κενό, σχεδόν σαν μικρή σπηλιά κάτω από τη σκάλα.
Παρ’ όλα αυτά, καμία από τις δύο προσβάσεις δεν είναι αποκλεισμένη. Οποιοσδήποτε μπορεί να κατέβει προς το σημείο, ακόμη και παιδιά ή ηλικιωμένοι, χωρίς κάποια ουσιαστική προειδοποίηση ή φραγμό.
Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο όσους περπατούν από πάνω. Η μικρή παραλία ακριβώς κάτω από το προβληματικό τοιχίο εξακολουθεί και σήμερα να χρησιμοποιείται από λουόμενους. Άνθρωποι κατεβαίνουν στην ακτή και κινούνται κατά μήκος της παραλίας, ακόμη και κάτω από τα σημεία όπου το παραλιακό μέτωπο παρουσιάζει σοβαρές φθορές.
Δηλαδή έχουμε ταυτόχρονα κόσμο επάνω, δίπλα σε σημεία χωρίς ουσιαστική προστασία, και κόσμο κάτω, στην παραλία.
Και εδώ δεν χρειάζεται απαραίτητα να καταρρεύσει ένα ολόκληρο τοιχίο για να υπάρξει ατύχημα.
Αρκεί να υποχωρήσει ένα σημείο. Αρκεί κάποιος να παραπατήσει. Αρκεί ένα παιδί να τρέξει προς τη λάθος κατεύθυνση.
Τι γράφαμε για το ίδιο σημείο πριν από έναν χρόνο
Δεν πρόκειται για κάτι που εμφανίστηκε χθες.
Τον Ιούνιο του 2025 το Spata-Artemis.com είχε αναδείξει ακριβώς το ίδιο πρόβλημα. Και τότε το επικίνδυνο σημείο ήταν προσβάσιμο τόσο από πάνω, από την πλευρά της παιδικής χαράς, όσο και από κάτω, όπου κατεβαίνουν λουόμενοι.
Το θέμα μάλιστα είχε φτάσει και στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Η Άννα Ραφτοπούλου είχε αναφέρει τότε ότι «το τοιχίο έτοιμο να πέσει είναι τα τελευταία δυο χρόνια», επισημαίνοντας ότι το πρόβλημα στο συγκεκριμένο σημείο ήταν γνωστό ήδη από παλαιότερα.
Αν λοιπόν ήδη τον Ιούνιο του 2025 γινόταν λόγος για μια κατάσταση που διαρκούσε δύο χρόνια, σήμερα μπορούμε να μιλάμε για ένα πρόβλημα που παραμένει τουλάχιστον τρία χρόνια.
Τι είχε απαντήσει ο δήμαρχος
Στην ίδια συζήτηση ο Δήμαρχος Σπάτων–Αρτέμιδος Δημήτρης Μάρκου είχε εξηγήσει τη δυσκολία που υπάρχει για την οριστική αντιμετώπιση του προβλήματος.
Είχε αναφέρει ότι πρόκειται για μια δύσκολη μελέτη, στην οποία εμπλέκονται πολλές συναρμόδιες υπηρεσίες και απαιτούνται ειδικότητες που ένας Δήμος δεν διαθέτει πάντοτε εύκολα.
Αυτή μπορεί να είναι μια απολύτως πραγματική δυσκολία. Ένα έργο επάνω στην ακτογραμμή μπορεί πράγματι να χρειάζεται μελέτες, εγκρίσεις και συνεννόηση διαφορετικών υπηρεσιών.
Όμως έχει περάσει ακόμη ένας χρόνος.
Και το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο "πότε θα γίνει η οριστική αποκατάσταση". Το άμεσο ερώτημα είναι "μέχρι να γίνει, πώς προστατεύεται ο κόσμος;".
Αν δεν μπορεί να γίνει το έργο, δεν μπορεί τουλάχιστον να ασφαλιστεί ο χώρος;
Η γραφειοκρατία μπορεί να καθυστερεί μια μελέτη. Μπορεί να καθυστερεί μια αδειοδότηση. Μπορεί να χρειάζονται μήνες ή και χρόνια για να κατασκευαστεί ένα ολοκληρωμένο έργο προστασίας της ακτής.
Δεν μπορεί όμως η καθυστέρηση αυτή να σημαίνει ότι για χρόνια ένα επικίνδυνο σημείο παραμένει ουσιαστικά προσβάσιμο.
Αν σήμερα δεν μπορεί να επισκευαστεί το τοιχίο, δεν μπορεί τουλάχιστον να αποκλειστεί αποτελεσματικά το επικίνδυνο τμήμα;
Να υπάρχει μια σταθερή περίφραξη, σαφής προειδοποίηση και πραγματικό εμπόδιο πρόσβασης — όχι δύο πλαστικά κολωνάκια, μια αλυσίδα και στη συνέχεια ένα παγκάκι δίπλα σε ένα σχεδόν απροστάτευτο παραλιακό μέτωπο.
Δίπλα σε παιδική χαρά;
Γιατί εδώ δεν χρειάζεται να πέσει το τοιχίο πάνω σε κάποιον για να συμβεί ατύχημα. Μπορεί απλώς να πέσει κάποιος. Να πέσει από ένα επικίνδυνο σημείο δίπλα στο οποίο υπάρχει μια... ξεχασμένη παιδική χαρά... Και αυτό είναι το δεύτερο κομμάτι της εικόνας.
 |
Λίγα όργανα, ξερά χόρτα, φθαρμένες κατασκευές και ένας χώρος που κάθε άλλο παρά θυμίζει οργανωμένη παιδική χαρά σε ένα από τα ομορφότερα σημεία της παραλιακής Αρτέμιδας.
Και ακριβώς δίπλα της βρίσκεται το προβληματικό παραλιακό μέτωπο.
Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό.
Τι ρόλο έχει αυτή η παιδική χαρά σήμερα; Είναι χώρος που θεωρείται κατάλληλος για να παίζουν παιδιά; Αν ναι, γιατί βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση και γιατί δίπλα της παραμένει ένα τόσο εύκολα προσβάσιμο επικίνδυνο σημείο; Και αν δεν θεωρείται πλέον κατάλληλη, γιατί εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί χωρίς αποκατάσταση ή ουσιαστικό αποκλεισμό;
Σήμερα και αύριο η περιοχή θα γεμίσει κόσμο
Το ζήτημα γίνεται ακόμη πιο επίκαιρο αυτές τις ημέρες. Το Σάββατο 15 Αυγούστου πανηγυρίζει ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Από σήμερα, παραμονή του Δεκαπενταύγουστου, οικογένειες θα βρεθούν στην περιοχή, παιδιά θα κινούνται από τον έναν χώρο στον άλλο και η κίνηση γύρω από την εκκλησία, την - ο Θεός να την κάνει - παιδική χαρά και την παραλία θα είναι πολύ μεγαλύτερη από μια συνηθισμένη ημέρα.
Πριν από έναν χρόνο γράφαμε για το ίδιο σημείο. Τότε υπήρχαν εξηγήσεις για τη δυσκολία της μελέτης και τη γραφειοκρατία. Έναν χρόνο μετά, το δύσκολο έργο μπορεί ακόμη να μην έχει γίνει. Η στοιχειώδης ασφάλεια όμως δεν μπορεί να περιμένει μέχρι να τελειώσει η γραφειοκρατία. Γιατί για να αποδειχθεί ότι ένα σημείο ήταν επικίνδυνο, δεν θα πρέπει να χρειαστεί πρώτα να πέσει κάποιος.
Δεν επιτρέπεται η αναδημοσίευση του παρόντος κειμένου και των φωτογραφιών.
0 Σχόλια