Η ιστορία των σκουπιδιών – Όταν ο ένας πετάει κι ο άλλος βλέπει έναν μικρό θησαυρό

Πήγαμε να φωτογραφίσουμε έναν σωρό από σκουπίδια στην Αρτέμιδα και τελικά βρεθήκαμε να χαζεύουμε… τις προηγούμενες ζωές τους.

Γιατί, αν σταθείς λίγο και κοιτάξεις καλύτερα, δεν βλέπεις μόνο σακούλες, κλαδιά και μπάζα. Βλέπεις ένα ολόκληρο σπίτι να έχει αδειάσει στο χώμα.

Ένα παλιό ντιβάνι με αποθηκευτικό χώρο από κάτω – αυτό που παλιότερα θα το λέγαμε μπαουλοντίβανο. Από εκείνα τα έπιπλα που σήκωνες το ξύλο στο οποίο ακουμπούσε το στρώμα και από κάτω έκρυβες κουβέρτες, σεντόνια και ό,τι άλλο δεν χωρούσε στις ντουλάπες. Σήμερα είναι διαλυμένο, αλλά εξακολουθεί να κουβαλά κάτι από την εποχή που τέτοια έπιπλα φτιάχνονταν για να κρατήσουν χρόνια.

Στην άκρη του δρόμου ένα παλιό ψυγείο με τα σωθικά του έξω. 

Καρέκλες, πολυθρόνες και ένας καναπές που μάλλον δεν φανταζόταν ότι το τελευταίο του σαλόνι θα ήταν δίπλα στα σχίνα. 

Παπούτσια, ρούχα, μια κόκκινη βαλίτσα, παιδικά παιχνίδια, καθίσματα, μια στράτα... Πράγματα που μέχρι πριν λίγο καιρό βρίσκονταν σε κάποιο παιδικό δωμάτιο.

    +

Να και το τμήμα ηλεκτρονικών. Router, αποκωδικοποιητές, τηλεχειριστήριο, ηλεκτρονικά εξαρτήματα. Αντικείμενα που έχουν συγκεκριμένο δρόμο ανακύκλωσης και όχι το χώμα και τα ξερά χόρτα.

Να και μια πιατοθήκη. Σχεδόν τη βλέπεις ακόμη πάνω από έναν νεροχύτη, με τα πιάτα στη σειρά. Τώρα είναι απλώς άλλο ένα κομμάτι μέσα στον σωρό. Και τριγύρω ρούχα και παπούτσια. Ανάμεσά τους υπήρχαν πράγματα που έμοιαζαν ακόμη χρησιμοποιήσιμα, σε μια εποχή που υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται να αγοράσουν ακόμη και τα βασικά.

Το ίδιο ισχύει για τα παιχνίδια. Ένα παιδί μεγαλώνει, βαριέται ένα παιχνίδι ή απλώς δεν του κάνει πια. Για ένα άλλο παιδί όμως μπορεί να είναι καινούργιο.

Και κάπου μέσα σε όλα αυτά  ένα ξύλινο εικονοστάσι.

Το κοίταξα. Το ξανακοίταξα. Και το πήρα. Δεν μου φάνηκε για πέταμα. Θα καθαριστεί, θα τριφτεί, θα βαφτεί και θα ξαναμπεί σε ένα σπίτι. Κάποιος αποφάσισε ότι η ζωή του τελείωσε. Εγώ αποφάσισα ότι έχει ακόμη μερικά χρόνια μπροστά του.

Μόλις με είδε η κόρη μου να κουβαλάω το νέο μας… απόκτημα, ζήλεψε.

«Μαμά, θέλω να πάρω κι εγώ κάτι».

Της είπα ότι είχε αρχίσει να βραδιάζει και το πολυκατάστημα των ογκωδών έκλεινε...

.

Πολλά από αυτά τα πράγματα επισκευάζονται

Ένα ξύλινο έπιπλο θέλει λίγο τρίψιμο και χρώμα. Μια καρέκλα μπορεί να αλλάξει ύφασμα. Ένα τραπεζάκι μπορεί να γίνει αγνώριστο. Ένα παλιό αντικείμενο μπορεί με λίγη φαντασία να αποκτήσει εντελώς άλλη χρήση.

Δεν σημαίνει φυσικά ότι πρέπει να αρχίσουμε όλοι να επιπλώνουμε τα σπίτια μας από τους σωρούς των σκουπιδιών.

Σημαίνει όμως ότι ίσως πετάμε πολύ εύκολα.

Και κάπου εδώ βρίσκεται μια χαμένη ευκαιρία. Πριν ένα αντικείμενο καταλήξει στα απορρίμματα, θα μπορούσε να υπάρχει ένας ενδιάμεσος σταθμός: «το δίνω», «το χαρίζω», «το επισκευάζω», «το χρειάζεται κάποιος;».

Γιατί άλλο πράγμα είναι το πραγματικό σκουπίδι και άλλο ένα αντικείμενο που απλώς δεν το θέλει πια ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του.

Βέβαια ο συγκεκριμένος σωρός είχε απ' όλα. Πραγματικά σκουπίδια, μπάζα, σπασμένα τζάμια και πράγματα που δεν σώζονται. 

Είχε όμως και ολόκληρες μικρές ιστορίες.

Κάπου στον σωρό υπήρχε και η απαραίτητη δόση σουρεαλισμού. Ένα ζευγάρι παπούτσια τοποθετημένο σχεδόν ευλαβικά πάνω σε ένα διαλυμένο έπιπλο. 

Μια καρέκλα όρθια μέσα στα κλαδιά, σαν να περίμενε ακόμη κάποιον να καθίσει.

Μια γάτα ξαπλωμένη πάνω στα πεταμένα έπιπλα, που προφανώς αποφάσισε ότι τουλάχιστον κάποιος έπρεπε να αξιοποιήσει το νέο καθιστικό.

Και ανάμεσα σε όλα αυτά, φυσικά, σαν να μην μπορούσε να λείπει τίποτα από τη συλλογή, μια παλέτα με 36 αυγά. Το κερασάκι στην τούρτα — ή, για την περίσταση, τα αυγά στον σωρό.

Ίσως λοιπόν, την επόμενη φορά που θα αποφασίσουμε να πετάξουμε κάτι, αξίζει να κάνουμε πρώτα μια μικρή ερώτηση:

Είναι στ' αλήθεια σκουπίδι ή απλώς δεν το χρειάζομαι πια εγώ;

Γιατί το ξύλινο εικονοστάσι που χθες βρισκόταν ανάμεσα στα σκουπίδια, σε λίγες μέρες θα είναι καθαρό, βαμμένο και πάλι χρήσιμο.

Και κάπου στην Αρτέμιδα, ένα παιδί ήδη περιμένει να ξανανοίξει το πρωί το πιο παράξενο… κατάστημα της πόλης.

© Spata-Artemis.com – Πνευματικά δικαιώματα
Δεν επιτρέπεται η αναδημοσίευση του παρόντος κειμένου και των φωτογραφιών.