«Αυτό δεν είναι παιχνίδι. Είναι αδιαφορία», αναφέρει η νέα αφίσα του Δήμου Σπάτων–Αρτέμιδος, δείχνοντας ένα σημείο με ξηλωμένους κυβόλιθους. Λίγο πιο κάτω έρχεται και η καταδίκη: «Τα παιδιά μαθαίνουν από όσα βλέπουν».
Ο βανδαλισμός του δημόσιου χώρου είναι ασφαλώς καταδικαστέος. Όποιος σπάει, καταστρέφει ή λερώνει σκόπιμα κάτι που ανήκει σε όλους μας πρέπει να αναλαμβάνει και την ευθύνη. Μέχρι εδώ, καμία διαφωνία.
Υπάρχει όμως ένα μικρό πρόβλημα: πώς γνωρίζει ο Δήμος ότι τους συγκεκριμένους κυβόλιθους τους ξήλωσαν παιδιά;
Υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες; Υπάρχει καταγραφή από κάμερα; Εντοπίστηκαν οι υπεύθυνοι; Υποβλήθηκε κάποια καταγγελία;
Από την ίδια την εικόνα και τη φράση «Παιδιά είναι, ας παίξουν;» φαίνεται ότι ο Δήμος θεωρεί πως παιδιά αφαίρεσαν τους κυβόλιθους από το χωμάτινο σημείο μπροστά και τους χρησιμοποίησαν για να κατασκευάσουν ένα πρόχειρο «σπιτάκι». Ακόμη κι έτσι, όμως, η φωτογραφία δεν αποδεικνύει ότι τα παιδιά ξήλωσαν πρόσφατα ένα κανονικά στρωμένο δάπεδο.
Το χώμα μπροστά από το "σπιτάκι" φαίνεται πατημένο και όχι πρόσφατα αναστατωμένο, κάτι που παραπέμπει στο ότι οι κυβόλιθοι μπορεί να ήταν χαλαροί ή αποκολλημένοι.
Όταν ένας κυβόλιθος φύγει από τη θέση του, οι διπλανοί χαλαρώνουν και απομακρύνονται πολύ ευκολότερα. Αυτό δεν σημαίνει ότι αποκλείεται ο βανδαλισμός. Σημαίνει όμως ότι μια φωτογραφία δεν αποτελεί απόδειξη ούτε για το τι συνέβη ούτε για την ηλικία των δραστών.
Και, βέβαια, ένα παιδί που μετακινεί υλικά για να παίξει δεν ταυτίζεται αυτομάτως με ένα παιδί που σπάει και βανδαλίζει. Η πράξη μπορεί να ήταν λανθασμένη και επικίνδυνη, αλλά η μετάβαση από το «έφτιαξαν ένα σπιτάκι» στο «αύριο θα γεμίζουν τις στάσεις με σπρέι» είναι τουλάχιστον αυθαίρετη.
Πριν, λοιπόν, ο Δήμος αναλάβει τον ρόλο του αυστηρού παιδαγωγού, καλό θα ήταν να μας ενημερώσει για τα πραγματικά στοιχεία του περιστατικού.
Από τους κυβόλιθους στους… κακούς γονείς
Η αφίσα δεν μένει στη συγκεκριμένη ζημιά. Περνά γρήγορα σε μια γενική καταδίκη: «Παιδιά είναι, ας παίξουν; Και αύριο; Στάσεις σπρέι, τοίχοι γεμάτοι γράμματα, πινακίδες κολλημένες, δημόσιος χώρος κατεστραμμένος».
Μέσα σε λίγες γραμμές, οι ξηλωμένοι κυβόλιθοι συνδέονται με γκράφιτι, κολλημένες πινακίδες και κάθε μορφή καταστροφής του δημόσιου χώρου. Και όλα καταλήγουν στην ανατροφή των παιδιών.
Μάλλον κάποιος αποφάσισε ότι βρήκε την κατάλληλη φωτογραφία για να "μαλώσει" όλα τα παιδιά και όλους τους γονείς του Δήμου και να ελαφρύνει τις ευθύνες που τον βαραίνουν...
Η συλλογική επίπληξη προς τους γονείς είναι εύκολη. Η εξακρίβωση των πραγματικών περιστατικών, η πρόληψη και η συντήρηση του δημόσιου χώρου είναι μάλλον δυσκολότερες.
«Δεν έχουμε απαιτήσεις από τον Δήμο, αν εμείς δεν κάνουμε τα απολύτως βασικά»
Το πιο προβληματικό σημείο της αφίσας βρίσκεται στο τέλος: «Δεν έχουμε απαιτήσεις από τον Δήμο, αν εμείς δεν κάνουμε τα απολύτως βασικά».
Συγγνώμη, αλλά φυσικά και έχουμε απαιτήσεις από τον Δήμο, σε κάθε περίπτωση.
Οι δημότες πληρώνουν δημοτικά τέλη και φόρους. Δικαιούνται καθαρούς, ασφαλείς και συντηρημένους κοινόχρηστους χώρους. Δικαιούνται να ζητούν την έγκαιρη επισκευή μιας ζημιάς, από όποια αιτία και αν προκλήθηκε.
Οι υποχρεώσεις του Δήμου δεν ακυρώνονται επειδή κάποιοι δεν συμπεριφέρονται σωστά.
Αυτή η ιδιότυπη απόπειρα συλλογικής τιμωρίας - «Δεν έχουμε απαιτήσεις από τον Δήμο, αν εμείς δεν κάνουμε τα απολύτως βασικά» - είναι αβάσιμη και δεν μπορεί να εκστομίζεται από κανέναν, σε καμία περίπτωση.
Οι δύο υποχρεώσεις συνυπάρχουν:
- Οι πολίτες πρέπει να σέβονται τον δημόσιο χώρο.
- Ο Δήμος οφείλει να τον συντηρεί, να τον προστατεύει και να αποκαθιστά τις ζημιές.
Η μία δεν διαγράφει την άλλη.
Αν υπάρχουν συγκεκριμένοι υπεύθυνοι, να εντοπιστούν και να λογοδοτήσουν. Αν υπάρχει πραγματικός βανδαλισμός, να μάθουμε πότε και πού συνέβη, ποια ήταν η ζημιά, πόσο κόστισε και τι μέτρα πάρθηκαν. Αν όμως δεν υπάρχουν στοιχεία, δεν είναι σωστό να στήνεται μια ολόκληρη επικοινωνιακή εκστρατεία πάνω σε μια υπόθεση.
«Τα παιδιά μαθαίνουν από όσα βλέπουν»
Σε αυτό ο Δήμος έχει δίκιο. Τα παιδιά πράγματι μαθαίνουν από όσα βλέπουν.
Μαθαίνουν, όμως, και από τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι θεσμοί. Βλέπουν αν μια δημόσια αρχή ερευνά πριν κατηγορήσει. Βλέπουν αν αναλαμβάνει τις δικές της ευθύνες ή αν τις μεταφέρει εύκολα στους πολίτες. Βλέπουν αν επισκευάζει πρώτα τη ζημιά και ενημερώνει με στοιχεία ή αν ξεκινά κατευθείαν το κήρυγμα, που δεν είναι και στη δικαιοδοσία της.
«Αυτό δεν είναι παιχνίδι»
«Αυτό δεν είναι παιχνίδι», γράφει η αφίσα.
Πράγματι. Είναι επίσημη δημόσια ανακοίνωση και οι επίσημες ανακοινώσεις χρειάζονται στοιχεία, ακρίβεια και υπευθυνότητα. Όχι αυθαίρετους ενόχους και γενικευμένες ενοχές.
Ο δημόσιος χώρος ανήκει σε όλους μας. Οι πολίτες οφείλουμε να τον σεβόμαστε. Ο Δήμος, όμως, οφείλει να τον προσέχει, να τον συντηρεί και να λογοδοτεί για την κατάστασή του.
Και, ναι, εξακολουθούμε να έχουμε απαιτήσεις από τον Δήμο. Αυτό ακριβώς σημαίνει ότι είναι Δήμος όλων μας.
Σχετικά άρθρα
Τσουλήθρα express - Έπαιξε και κάηκε
Δεν επιτρέπεται η αναδημοσίευση του παρόντος κειμένου και των φωτογραφιών.
0 Σχόλια